Maskers af, wees jezelf en straal!

Je weet vaak allang wat je wilt. Tot iemand anders er iets van vindt. Je wilt eigenlijk nee zeggen. Maar je hoort jezelf alweer: "Ja hoor, is goed." Je voelt dat een keuze niet klopt, maar bespreekt hem toch eerst met je partner, vriendin of collega.

….En drie meningen later weet je niet eens meer wat je zelf vond.

Of je neemt eindelijk een besluit en één simpele: "Weet je dat wel zeker?"

...is genoeg om alles weer aan het wankelen te brengen.

Je bent jarenlang zo gewend geraakt om rekening te houden met anderen, dat je hun stem harder bent gaan vertrouwen dan die van jezelf.

- Dat merk je overal.

- Je zegt ja terwijl je nee voelt.

- Je houdt je mond om gedoe te voorkomen.

- Je vraagt anderen om advies over keuzes die je diep vanbinnen allang hebt gemaakt.

- Je ligt 's avonds gesprekken terug te halen:

- "Had ik dat anders moeten zeggen?"

- "Was ze boos?"

- "Heb ik iets verkeerd gedaan?"

Ondertussen ben je moe van het constante twijfelen aan jezelf.

Wanneer ben je jezelf eigenlijk zo gaan wantrouwen?

- Waarschijnlijk niet van de ene op de andere dag.

- Het gebeurde iedere keer dat je jezelf aanpaste om iemand anders tevreden te houden.

- Iedere keer dat je ja zei terwijl je nee voelde.

- Iedere keer dat je dacht: "Laat maar."

- Iedere keer dat je de mening van een ander belangrijker maakte dan je eigen gevoel.

Tot aanpassen bijna automatisch werd.